[OS Fic] >>I sulked>>: TaoXHun

posted on 19 Aug 2012 23:32 by jolynn
Title : I sulked. (งอนแล้วนะ)
Writer : Zelynn
Rate : เกือบจะได้ใช้คำว่า PG 15 ละ
Note : Fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้น มโนล้วนๆ จงอย่าคิดมากเวลาอ่าน อะไรสงสัยก็ข้ามๆ ไป อย่าเครียดมากนะ 555
 
.
.
.
.
 
ชิท!! ไม่ซิ ผมไม่ควรสบถคำหยาบ แม่บอกว่าก่อนเปิดปากเราเป็นนายของคำพูด แต่ถ้าพูดไปแล้วคำพูดจะเป็นนายของเรา 
 
ผมเหลือบมองสมาชิกในวงที่ยิ้มจนแก้มเปล่งแต่ละราย พี่ซูโฮหันมาสบตากับผมพอดีเลยยกแก้วขึ้นชวนดื่มอีกยก ผมตอบกลับด้วยการพยักหน้า แล้วยกแอลกอฮอล์สีใสกลิ่นแรงของเกาหลีขึ้นดื่มอีกแก้ว  รสร้อนของแอลกอฮอลดีกรีสูงไหลลงบาดคอ ผมหลับตาลงซึมซับเอาร่องรอยของความแสบร้อนของมันก่อนจะอุ่นวาบในกระเพาะ นาทีที่กำลังดื่มดำกับน้ำเมา สสารในร่างก็แทบจะพุ่งย้อนกลับออกทางปากเมื่อฝ่ามือหนักๆ ของรุ่นพี่ซักคนตบเอากับแผ่นหลัง 
 
"เต้นกันโจวมี่" โจวมี่พ่องพี่ซิครับ ผมเต๋า หวงจื้อเต๋า EXO-M ไม่ใช่ SJ-M
 
"อ้าว นายไม่ใช่โจวมี่นี่" ครับมึง 
 
"ผมเต๋าครับ พี่ซีวอนคงจะเมามากแล้ว ผมว่าพี่กลับไปนอนพักดีกว่ามั้ยครับ" ผมเลี่ยงการระรานของรุ่นพี่ตัวโตอย่างสุภาพ ทว่าพี่เค้าไม่เข้าใจ
 
"มาๆๆ มาเต้นกันดีกว่า ฮยอกแจ รับน้องดิ๊" ซวยบรรลัย นาทีนี้ผมไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะรื่นเริงเลยแม้แต่น้อย  ถ้าอยากได้บุญก็ปล่อยผมไปเถอะ
 
 
 
โลกมันโหดร้าย  แต่อีรุ่นพี่ในบริษัทแม่งโหดร้ายกว่า..... ผมอยากจะตะโกนว่าปล่อยกู๊ ปล่อยกู (让我 / Ràng wǒ) ด้วยภาษาจีน แต่ก็ทำไม่ได้อย่างใจ ผมถูกดันให้มาอยู่ตรงกลางฟลอร์แล้วก็โดนแก๊งคนเมาจับให้ทำท่านั้นท่านี้สนุกสนาน
 
"ผมไม่สนุกนะ ปล่อยครับ!" ดี เพลงแม่งเสือกอยู่ในจังหวะแบลงค์พอดี เสียงกูดังชัดพอที่คนทั้งร้านจะได้ยินเลยครับ  พี่อีทึกที่ยังพอมีสติอยู่ปราดเข้ามาคว้าแขนของผมไว้แล้วตบบ่าเบาๆ 
 
"น้องมันคงเหนื่อย เลิกแกล้งกันได้แล้ว" คนอื่นๆ ส่วนใหญ่ดูท่าทางเชื่อฟัง นาทีนี้ผมรู้สึกแย่มาก ผมไม่น่าพูดอะไรอย่างนั้นไปเลย  ผมไม่น่าทำตัวมีปัญหา ทุกคนกำลังสนุกกับงานเลี้ยงหลังจากคอนเสิร์ตของพวกเราอยู่แท้ๆ 
 
"ไม่เป็นไรหรอก มีเรื่องไม่สบายใจก็ไปเคลียร์ให้เรียบร้อยก่อน ติดค้างเอาไว้จะไม่สบายใจกันเปล่าๆ พวกนายยังต้องทำงานอีกเยอะนะ" ผู้ชายที่ถือหุ้นส่วนหนึ่งของบริษัทบอกผมด้วยน้ำเสียงใจดี ผมก้มหัวขอโทษและหันไปขอโทษพี่ๆ ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น 
 
"จะกลับเลยรึเปล่า เดี๋ยวพี่ไปส่ง" พี่ซึงฮวาน ผู้จัดการใจดีของเราอาสา ผมพยักหน้าแล้วลงไปรอที่รถ ก่อนออกไป ผมมองกลับไปยังมุมนั้น เค้ายังคงยิ้มร่าเริงพลางหัวเราะเสียงใสอยู่ ยิ้มทั้งที่ไม่รู้ว่าคนคนนี้กำลังจะร้องไห้
 
 
 
อุณหภูมิในรถเย็นเฉียบเพราะด้านนอกฝนตก เพลงบัลลาดเกาหลีที่พี่ซึงฮวานชอบเล่นตัวเองช้าๆ ในรถที่เงียบคับนี้ แม้จะไม่ใช่เพลงแนวที่ชอบแต่ผมไม่ได้นึกรำคาน  อย่างน้อยมันก็มันก็ดังพอจะกลบเสียงหงอยๆ ในหัวใจของผมลงได้ 
 
"เอาของมาแล้วใช่มั้ยเรา" พี่ซึงฮวานไม่ได้พูดกับผม เค้าพูดกับผู้ชายอีกคนที่เดินระบายยิ้มมาเปิดประตูรถ ผมเบือนหน้าหนีไปอีกทาง 
 
"ครับ ขับเร็วๆ นะพี่ ผมง่วงนอน" ผมกอดตัวเองแล้วหลับตาแสร้งทำเป็นว่าเหนื่อยมากเพื่อกันไม่ให้ใครกวน ผมไม่อยากแม้แต่จะพูดในนาทีนี้
 
พี่ซึงฮวานแตะผมเบาๆ ให้ตื่น "ถึงบ้านแล้ว ลงไปนอนต่อจะสบายกว่า แต่ถ้าอาบน้ำก่อนนอนจะสบายตัวขึ้นนะ" ผมพยักหน้ารับรู้ ค่อยๆ ยืดลำตัวขึ้น
 
"เดี๋ยวพี่กลับไปที่งานต่อ เผื่อพวกที่เหลือจะกลับบ้าน เราดูแลตัวเองได้นะ"
 
"ครับ" ผมรับคำก่อนจะหันไปมอง เซฮุนไม่ได้อยู่ในรถแล้ว พี่ซึงฮวานคงวนไปส่งเค้าที่บ้านก่อนจะมาส่งผมทีหลัง
 
"ขับรถดีๆ นะพี่  อย่าลืมพักผ่อนด้วย" ผมกล่าวลาเบาๆ กดลิฟต์ขึ้นมาแทนที่จะเห็นแค่ประตูห้อง ผมพบเซฮุนยืนมองแผงล็อกอัตโนมัตอยู่นิ่งๆ ราวกับเค้ากำลังพยายามติดต่อสื่อสารกับมัน พอเห็นผม ใบหน้าขาวก็ระบายยิ้มอ่อนโยน
 
"จำรหัสไม่ได้อ่ะ เต๋าเปิดให้หน่อยซิ" เค้าคงไม่รู้ตัวว่าตัวเองชอบอ้อน ไม่รูปประโยคก็น้ำเสียง ผมถอนหายใจ ยังไม่มีใครกลับมาซักคนซินะ
 
"มานอนกับพี่ลู่หานหรือ" ผมถามเบาๆ 
 
"เปล่า เรามานอนกับเต๋าต่างหาก" 
 
"ถามเรารึยังว่าอยากนอนด้วยมั้ย" ชิท! นี่คือตัวอย่างของการพูดก่อนคิด ผมเสียใจ แต่ไม่สามารถเรียกคืนคำพูดกลับมาได้แล้ว แก้มของเซฮุนแดงขึ้นมา เจ้าตัวคงทั้งอายทั้งเสียใจ ผมรู้ตัวว่าน้ำเสียงที่พูดออกไปมันกระด้างกระเดื่องแค่ไหน
 
"อืม งั้นเรากลับไปนอนที่หอก็ได้ ขอโทษนะ" ดวงตาเรียวแดงก่ำและมีน้ำตาเอ่อคลอหน่วยตาสวย ผมเม้มปากขัดใจตัวเองก่อนจะคว้าเอาข้อมือบางมากระชับไว้
 
"วันนี้เราอารมณ์ไม่ดี ขอโทษจริงๆ ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ร้องไห้เลย" น้ำตาหยดแรกร่วงเผาะออกดวงตาใส  ผมใจอ่อน นึกโกรธตัวเองสารพัด ถึงผมจะงอนเค้า แต่สุดท้ายเค้าก็มีอำนาจเหนืออารมณ์ของผมอยู่ดี แค่เค้าเสียใจผมก็เสียใจมากกว่า
 
"เรารู้ เต๋าโกรธเรา" เขื่อนพังเลยทีนี้ เซฮุนน้ำตาไหลอาบแก้มจนผมใจเสีย ผมรั้งเอาไหล่บางๆ ของเค้ามาไว้กับตัว พยายามจะเกลี่ยน้ำตาที่เลอะหน้าออกไปเบามือ
 
"ไม่โกรธหรอก เราแค่งอน ใครจะโกรธโอเซฮุนลงกัน" ปลายนิ้วมือผมเกลี่ยแก้มขาวระเรื่อยลงมาถึงริมฝีปากบาง
 
"รู้ใช่มั้ยว่าเราไม่พอใจเรื่องอะไร" เซฮุนพยักหน้า ดวงตาเรียวเผลอสบกับผมตรงๆ เจ้าของก็รีบเสลงต่ำ ทำเอาผมนึกอยากจูบขึ้นมาดื้อๆ เสียอย่างนั้น
 
"ก็เราเขิน วันนี้นายหล่อออก" แก้มแดงปลั่งอย่างนี้มันของจริงเลย เซฮุนเขินจัดจนไม่กล้ามองหน้าผมแล้ว เจ้าตัวเอาหน้าผากยันอกของผมเอาไว้ 
 
ผมมองตัวเองในกระจกเงา ที่จริงหน้าผมมันก็เหมือนเดิมทุกวันนั่นแหละ  วันนี้อาจจะแปลกไปนิดตรงโดนถักเปียเก็บข้าง ซึ่งถ้าพูดแบบเข้าข้างตัวเองอ่ะนะ ผมว่าผมหล่อได้ที่เลย แต่ถ้านี่เป็นสาเหตุที่ทำให้เซฮุนไม่ยอมมาอยู่ใกล้ๆ ผมขอหล่อน้อยกว่านี้หน่อยก็ได้ หล่อแบบปกติธรรมดาๆ ละกัน
 
"นึกว่าเซฮุนจะเปลี่ยนใจจากเราซะแล้ว" ผมเย้าเล่น ที่จริงเรื่องแค่นี้มันเรื่องเล็กน้อย ผมไม่ได้หึงเวลาเค้าจะอยู่กับใครหรือเล่นกับใครมากกว่าผม ผมรู้ดีว่าคนเรามีเพื่อน มีสังคม แค่ใส่ใจผมนิดนึงผมก็ดีใจมากแล้ว
 
แต่วันนี้เป็นวันสำคัญ เหมือนวันรวมญาติ ผมเองก็อดไม่ได้ที่จะอยากใช้เวลากับเค้า อยากออกนอกหน้านอกตาให้ใครต่อใครระแคะระคายบ้าง เหมือนอวดแฟนกับญาติผู้ใหญ่ประมาณนั้น
 
"อ๊ะ พี่ซึงฮวานบอกให้อาบน้ำก่อนนอนนะ" เซฮุนประท้วงเมื่อจับได้ว่าผมกดเค้าลงกับเตียง
 
"เวลาอย่างนี้เค้าไม่พูดชื่อคนอื่นหรอกนะ เดี๋ยวเสียมู้ด" ผมแตะจูบริมฝีปากบางห้ามอีกฝ่ายพูดต่อ เซฮุนขัดขืนนิดหน่อย แต่สุดท้ายก็ยอมให้ผมรังแกแต่โดยดี  คนดีของผมหวานไปทั้งตัว พอเห็นนอนหอบฮั่กๆ ก็อดสงสารไม่ได้ จะหยุดก็ไม่ใช่เรื่องเสียด้วย
 
"บอกแล้วให้ขยันออกกำลังกาย จะได้ไม่เหนื่อยง่าย"
 
"เราออกแล้ว แต่เต๋านั่นแหละชอบทำแรงๆ ใครมันจะไม่เหนื่อยกัน" พอผมหรี่ตามองแบบเจ้าเล่ห์ เซฮุนก็หน้าแดงแปร๊ดเหมือนสั่งได้ คงเพิ่งรู้ตัวว่าหลุดปากพูดประโยคหน้าอายออกมา กำปั้นเล็กประทุษร้ายอกผมรัวไปหมดเลยทีนี้
 
"ก็น่ารักขนาดนี้ มันยั้งมือยากนี่ ไหนมาให้รังแกอีกทีซิ" หึหึ ผมชอบช่วงเวลาแบบนี้ที่สุดเลย นอกจากจะได้อยู่แนบชิดกันมากๆ แล้วยังสนุกเพราะได้เห็นอากัปกริยาต่างๆ ของเซฮุนอีกด้วย
 
 
 
 
 
เฮ้อ~ ความสุขนี่มันดีจริงๆ นะครับ
 
ผมตื่นแต่เช้าตามนิสัย ปกติแล้วเวลาเจ็ดโมงเป็นเวลาเล่นโยคะเพื่อยืดหยุ่นร่างกาย แต่วันนี้ผมขอเบี้ยวหนึ่งวัน เซฮุนหายใจเข้าออกลึกๆ เพราะยังหลับสนิท ผมแต้มจูบเบาๆกับเปลือกตาบางและริมฝีปากแห้งกันไม่ให้เค้าตื่น เมื่อคืนคงจะเหนื่อยเอาการอยู่ ปล่อยให้นอนจนเต็มอิ่มจะดีกว่า 
 
 
 
เอ~ หรือจะปลุกมาออกกำลังกายตอนเช้าดีน้า ร่างกายจะได้แข็งแรง      หึหึหึ...
 
 
 
END.

Comment

Comment:

Tweet

น้องฮุนจะซอฟท์ จะมุ้งมิ้งไปละ สรุปเอ็งงอนอะไรกัน งอนแต่เรื่องแค่นั้นอ่ะนะ!!!

อิโค้ดที่ให้กรอกตรงช่องคอมเม้นท์เป็นคำว่า exercises พอดี อาเทา จัดไป รอบเช้า

#3 By Fanismz (103.7.57.18|117.121.216.218) on 2013-07-09 15:50

น่าจะออกกำลังกายบ่อยๆ.........
แบบบจะได้ไม่เหนื่อยง่ายนะเซฮุนนา
โอ่ยยยย เขินก็เขินให้ตายเถอะ

#2 By yskh13 (103.7.57.18|110.169.250.165) on 2013-05-08 21:39

greeeddddddddddddddd they are so sweet aaaaaaaaaaaaa

I can imagine how Sehun and Tao would be like when they talked like that >.<

Aiiiiizzzzzzzzzzz want more TAOHUN ficcccccccccc

#1 By zarmintz (103.7.57.18|115.161.104.11) on 2013-02-26 00:07