[SF]>>Woolgathering>>1st [Zhou x Hen]

posted on 21 Nov 2011 22:56 by jolynn in ShortFiction
Title: Woolgathering 

Author: Kurodo 

Couple: Zhoumi x Henry 

Rating: เอาไงดีล่ะเพ่น้อง 

Genre: เวิ่นเว้อกะอีพระเอกมัน
 




>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 





ผิวใสขาวเนียนเหมือน.... เอ่อ เหมือนอะไรดีล่ะ ช่างเหอะ เอาเป็นว่าผิวของน้องขาวเนียนใส ใสจนเห็นเส้นเลือดฝอยแดงระเรื่อใต้ผิวบางๆ ใสนี่ พวงแก้มยุ้ยกลมนิ่มชมพูระเรื่อน่าจับมาฟัดจูบฟัดหอมให้สาแก่อก ริมฝีปากสีสดอิ่มเล็ก เผยอห่อเข้าน้อยๆ น่าบดเคล้าด้วยริมฝีปากผมเป็นที่สุด ดวงตาเรียวรีของน้องหลับพริ้มอยู่ เปลือกตาบางที่ประดับด้วยแนวแพขนตาสีอ่อนเรียงตัวสวยรับกับจมูกกลมน่ารักที่รั้นนิดๆ เป็นไงบ้างล่ะ? คนดีของผมน่ารักไหมครับ นี่แค่ตอนหลับนะคุณ ถ้าเป็นตอนตื่นขึ้นมาคุณคงจะกระอัก ที่รักของผมน่ะใจร้าย เล่นน่ารักซะไม่เกรงใจหัวใจดวงน้อยๆ (ที่มีน้องอยู่)ของผมซะเลย เห้อ.... ดูซิ มานอนหลับน่ารักอยู่บนโซฟากลางห้องแบบนี้เดี๋ยวพี่ก็ไม่ทนหรอกคนเก่ง 


“เฮ้ย!!” หัวใจผมกระตุกจนเจ็บ หน้าใสๆ ของน้องกลายเป็นหน้าปุของไอ้เพื่อนชั่วไปตั้งกะเมื่อไหร่เนี่ย 


“กูเข้ามานานและ เห็นมึงโลมเลียน้องมึงทางสายตาอยู่กูเลยไม่อยากกวน ดูอิ่มเมื่อไหร่สะกิดบอกกูด้วยละกันกูนั่งรอนี่แหละ ไม่แอบดูหรอก” เดี๋ยวจะหาว่าผมใส่ความ คุณดูคำพูดเลวๆ ของมัน เหมาะสมกับคำว่าเพื่อนชั่วไม๊ครับ 


“สัดคู้ มึงมีไรก็รีบๆ บอกมา เสียเวลาผัวเมียเค้าจะสวีทกัน” 


“อ๊ะ! ช่างกล้านะครับมึง พูดอีกทีดิ๊ เดี๋ยวกูขออัดคลิบไว้เปิดให้เมียมึงดูที” 


“เพื่อนเหี้ย!!” ดูความเลวของมันครับ รู้ทั้งรู้ ยังจะมีหน้าเอาเรื่องครอบครัวของผมมาล้อเล่นอีก ชั่วจริงๆ 


อ้าวเวรแล้ว ผมคงตวาดคยูฮยอนดังไปนิด คนตัวเล็กของผมเลยครางอือ กระพริบตาปริบๆ แล้วนั่น อยากตบกะบาลตัวเองจริงๆ 


“คยูฮยอนเกอ โจวมี่เกอ มาทำอะไรกันตรงนี้ฮะ?” 


“ปะ..ป่าวครับ พี่ทำเราตื่นรึเปล่า กวนเราไม๊?” อย่างที่คิดไว้ ไอ้เพื่อนชั่วของผมมันหน้าแดงก่ำเพราะกลั้นเสียงหัวเราะ ชั่วมากมึง แค่กูอ่อนหวานกะเมียแค่นี้มึงเห็นเป็นเรื่องตลก คนดีของผมนั่งตาแป๋ว อ้าปากหาวน้อยๆ โชว์ฟันซี่เล็กที่เรียงเป็นระเบียบ โอ้ว อีป้ออีแม่ ทำไมสิ่งมีชีวิตตรงหน้าผมมั่นน่ารักแบบ supernova เยี่ยงนี้ 


“ต้าหมี่ว่างป่ะฮะ ไปซื้อขนมกันไม๊?” อุแม่เจ้า! ทอดสะพาน!! นี่มันทอดสะพานชัดๆ พี่น้องย้อนกลับไปอ่านประโยคเมื่อกี๊อีกรอบนะครับน้องชวนผมไปเดท คงจะเขินเลยเอาขนมมาบังหน้า 


“หมี่มันไม่ชอบของหวานไม่ใช่เรอะ” อ้าวเหี้ย แค่มึงนั่งแย่งอากาศกูหายใจอยู่ตรงนี้ก็มากมายเกินไปแล้ว ยังจะมีหน้ามาทำตัวเป็น กขค.(กองขี้ควาย) เพิ่มอีกตำแหน่ง เลวเกินไปนะครับมึง 


“ใส่ความแระมึง กูออกจะโปรดปราน(น้อง)” อ้าวเวร เผลอตอบสวนฟันมันไปใช้ภาษาชนชั้นจัณฑาล(ซึ่งเหมาะกะไอ่เวรนี่มาก) จะเคืองใบหูนิ่มบางใสของคนดีของผมไม๊เนี่ย เห็นผมหน้าเสีย สัดคู้แม่งก็เตรียมจะหัวเราะเยาะอีกดอก เพื่อนสามาน นี่กูยอมคบมึงเพราะหน้าที่การงานนะ หัดสำเหนียกสำนึกบุญคุณซะมั่ง เชอะ!!! 


“งั้นผมไปล้างหน้าแป๊บนึงนะ ต้าหมี่รอผมตรงนี้ละกันเดี๋ยวมาครับ” 




พอสุดสวาทขาดใจผมลับตาไป ไอ้เพื่อนสารเลวก็ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่นคับห้อง ฟังดีๆ มันไม่ได้มีเสียงเดียวครับ แม่งยังมีเสียงควายๆ ที่ผิดคีย์แม้กระทั่งเสียงหัวเราะอีกตัว ไอ้มนุษย์กล้ามเนื้อชีวอน มันค่อยๆ คลานเป็นจูออนที่ตัวเท่ากูปรีออกมาจากด้านหลังโซฟาที่น้องผมหลับ อ้าว แล้วมันไปสถิตอยู่ตรงนั้นตั้งกะเมื่อๆไหร่วะเนี่ย 


“กูก็มาพร้อมกะไอ่คู้นี่แหละ” 


“ไหน เมื่อกี๊มึงมีไรกะกู” 


“อ้อ เกือบลืม กูจะบอกว่าพรุ่งนี้บ่ายพวกกูจะกลับเกาฯ ภริยาเฮนรี่ของมึงก็จะบินไปกะพวกกูด้วย ข่าวดี มะรืนนี้กูต้องบินจากเกาฯไปเจปอง 2 วันแล้วค่อยกลับเกาฯ วันถัดมาก็จะบินไปไทยพร้อมเฮนงิ ฟังทันมะ ให้กูจดใส่กระดาษให้ป่าว มึงยิ่งโง่ๆ อยู่ เดี๋ยวจะไม่เข้าใจ” 


“สัด!!” ต้องได้คำด่าผมไป พวกมันถึงมีแรงเล่าต่อ 


“ซึ่ง.....ระหว่างนั้นเมียมึงจะใช้ชีวิตอยู่เกาหลีคนเดียวเกือบๆ 3 วัน โดยที่มึงยังคงต้องติดแหงกอยู่ที่นี่คนเดียว” 


“ไม่อ๊าวววว!!! กูจะอยู่กะเมีย” ผมร้องลั่นใครแม่งคิดกำหนดการณ์เนี่ย โอ้วว โนววว์ คิดได้อย่างไร? คิดจะพรากเฮนรี่รินไปจากอกอุ่นของผม TToTT 


“ข่าวดีต่อมาคือพวกกู ซึ่งเป็นเพื่อนชั้นเลิศของมันนั้นไซร้ ได้ช่วยกันคิดแผนการอันประเสริฐให้แล้ว 3 ทาง ทางแรกคือมึงต้องอ้อนวอนไม่ให้เบ่บี๋ของมึงไปเกาฯ ให้อยู่ดูใจมึงที่นี่แล้วค่อยบินไปสมทบกะพวกกูที่ไทย ทางที่ 2 คือมึงก็จองตั๋วไปเกาฯ เอาตัวกะใจไปฝากเด็กดีของมึงที่นู่นแล้วก็ค่อยบินไปพร้อมๆ กัน” 



ผมครุ่นคิด ทางแรก ถ้าผมออดนุ่มๆ ขอให้คนดีของผมอยู่เสียที่นี่ด้วยกัน วอนด้วยสายตาซึ้งๆ อ้อนด้วยจูบหวานๆ เบ่บี๋ของผมก็คงไม่ปฏิเสธแน่ๆ แต่ปัญหาทั้งหมดแม่งติดอยู่นิดเดียวตรงที่ผมไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคนดีนานเกินนาที มันเป็นอันตรายกับหัวใจผมเกินไป แผนหนึ่งเลยต้องพับไว้ก่อน 

ส่วนแผน 2 ให้ผมแสลนไปเกาฯ ประเทศที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วย anti fan ของผมเองนั้นก็เข้าทางอยู่ ทำเนียนไปเที่ยวช่วงหยุด 3 วันซะ รี่รินของผมคงจะดีใจไม่น้อย 


“แต่แผน 2 มันมีข้อสะดุดนิดนึง ตรงช่วงนี้มันเป็นช่วงเทศกาล ตั๋วเครื่องบินมันเต็มหมดนอกเสียจากพ่อมึงจะขอสัมปทานขึ้นมาอีกซักสายการบินให้มึง” อ้าวเหี้ย! 


“แล้วแผน 3 อ่ะ” 


“แผน 3 คือ คืนนี้ มึงก็จับน้องกดให้หลังแนบเตียงทั้งคืน พรุ่งนี้น้องก็จะไม่มีแรงเดินทางไปเอง ซึ่งอันนี้กูกะคยูฮยอนเล็งเห็นว่าเป๊ะสุดใน 3 แผนที่ว่ามา” -*- 


“สนุกจริงนะครับมึงๆ เห็นปัญหาระหว่างชาติของกูเป็นเรื่องเล่นไปได้ นี่กูซีเครียดนะ” 


“ต้าหมี่เครียดเรื่องอะไรฮะ? ถ้ายุ่งอยู่ เดี๋ยวผมไปชวนไปซื้อขนมก็ได้ พี่จะได้ทำธุระให้เรียบร้อย” โอ้วไม่ นรกแล้ว 


“ไม่เลย พี่ไปกับเฮนรี่เองนี่แหละครับ คยูฮยอน,ชีวอนว่างๆ ก็คิดแผนอื่นต่อไป อย่าให้เพื่อนคนนี้ผิดหวังนะครับ(มึง)” ผมก้าวข้ามมันสองตัวที่หัวเราะต่อกระซิกกันไปเดินเคียงข้างน้อง(ไปตลอดชีวิต) 





วันนี้อากาศไม่เย็นมาก คนดีของผมเลยสวมแค่เสื้อยืดสีเทาตัวน่ารักกับกางเกงสามส่วนตัวโคร่ง คนดีแค่หันมายิ้มหวานให้ผมไม่พอ ยังคว้าเอาข้อมือดึงผมเข้าลิฟต์ไปด้วยอีก ตายหอง! ในลิฟต์มันทั้งแคบทั้งเงียบ คนดีจะได้ยินเสียงหัวใจผมพร่ำว่ารักๆๆๆๆๆ รึเปล่านะ 



วี้~~~~~~~~~~~~~~~~~!!! 



อ้าว เฮ้ย! ลิตฟ์ดับ ไฟดับหรือลิฟต์ค้างเนี่ย อยู่ๆ ก็หยุดกึกพร้อมกะไฟที่มืดลงไปเฉยๆ 


“ต้าหมี่” อ๋า ชิหายแระเพ่น้อง!!! น้องถลามาตอนไหนไม่รู้ ซบเอากะอกโผ้ม!! 


“งื่อ~ ทำไมต้องมาดับตอนนี้ด้วยแถมยังในลิฟต์อีก ผมกลัวความมืดกับที่แคบนะ” ที่รักครางหวานกับอกผม เนื้อตัวสั่นให้รู้ว่ากลัวจริง ส่วนผมก็สั่น แต่สั่นเพราะแทบจะสำลักความสุขอยู่ เรียกความกล้าที่มันพล่านอยู่ตามตัวมารวมกัน บังคับให้มือตระกองกอดตอบน้อง เฮ้ย แล้วนี่ผมต้องกอดเบาๆ กอดหลวมๆ กอดแน่นๆ หรือกอดพอดีๆ กันนะ 


“จะมีใครรู้ไม๊ว่าเราอยู่ในลิฟต์ฮะ” เสียงของหวานใจสั่นเพราะความกลัว ตอนนี้ตัวเล็กคงกำลังเงยหน้าถามผมแน่ๆ กลุ่มผมนิ่มของน้องถึงได้ระคางผมอยู่อย่างนี้ ถ้าผมแอบสูดเอากลิ่นหอมนี่เข้าปอดไปกักไว้เด็กดีจะรู้ไม๊น้า 


“คงรู้แหละ อีกไม่กี่ชั้นก็ถึง ground floor แล้ว เดี๋ยวไฟมาแล้วพนักงานของโรงแรมเค้าคงมาตรวจหละ” ผมให้ความมั่นใจกับน้องไป ทั้งที่จริงๆ แล้วผมก็ไม่สันทัดเรื่องนี้เท่าไหร่ เกิดมาก็เพิ่งจะเคยติดอยู่ในลิฟต์นี่แหละ เด็กดีของผมครางอือ แล้วก็ขยับซุกแน่นกว่าเดิม ตอนนี้หลังของผมติดกับบานกระจกแล้ว ถอยหลังไปไหนไม่ได้อีกผมเลยทำได้แค่กระชับกอดเบ่บี๋ให้แน่น นี่ผมห่วงน้องนะครับ ไม่ได้คิดอย่างอื่นเลยจริงๆ (หึหึ) 


“พรุ่งนี้เราจะกลับเกาหลีเหรอ?” อะไรก็ไม่รู้ดลใจให้ผมถามน้องออกไป คนตัวเล็กพยักหน้าทั้งที่ยังแนบกะอกผมอยู่ เมื่อกี๊หัวใจผมยังพองคับอกแทบหายใจไม่ออกอยู่เลย ตอนนี้ไม่รู้ทำไมมันถึงได้รู้สึกวูบโหวงจนแทบจะยืนไม่อยู่เอาเสียดื้อๆ เสียนี่ 


“ต้าหมี่ก็ไปด้วยกันใช่ไม๊ฮะ?” หึ ผมส่ายหน้า ดวงตาเราเริ่มจะคุ้นกับความมือแล้วตอนนี้ผมเลยเห็นน้องได้รางๆ จากแสงสว่างเพียงเล็กน้อยของแผงควบคุม 


“อ้าว งั้นต้าหมี่จะอยู่กับใครล่ะฮะ” 


“อยู่คนเดียวไง” ผมกลั้นใจตอบคนดีทั้งๆ ที่ปวดปร่าในอกไปหมด พอคิดว่าจะต้องอยู่คนเดียวแบบไม่มีร่างบาง เรี่ยวแรงผมก็เหมือนถูกสูบออกจากร่างไปไหนไม่รู้ 


“น่าสงสารจัง ให้ผมอยู่เป็นเพื่อนไม๊?” อืม.... อ้าวเฮ้ย เมื่อกี๊ที่รักผมบอกว่าไงนะ 


“แต่วันหยุดนี่เนอะ ต้าหมี่อาจจะอยากพักผ่อน” 


“ไม่เลย พี่อยากอยู่กับเฮนรี่นะ” เว้ยยยย!!! พูดไปแล้ว ผมตกใจตัวเองคงตกใจพอๆกับที่เบ่บี๋ตกใจ ก็คนตัวเล็กเล่นผละผมออกห่างแบบนี้ ตายหอง น้องจะโกรธรึเปล่า เกลียดปากตัวเองจริงๆ แม่ง พล่ามอะไรออกไปไม่รู้จักคิดก่อน 


“ดีใจจังเลย!!!” เหอ? เบ่บี๋ของผมโถมเข้ามาอีกครั้งจกหลังผมอัดกับกระจกดังอัก แถมกอดผมเสียแน่น อ๊ากกก น้องรุกผม เพ่น้อง ดู!! คุณดูที่รักผมทำ 


“รับปากแล้วนะ! ต้าหมี่รับปากแล้วด้วย” คนตัวเล็กร้องทวงหาความแน่ใจ อันนี้ผมมีให้เต็มล้านเลยเบ่บี๋ จะตอบน้องกลับก็กลัวจะคุมเสียงไม่ให้มันฟังดูลิงโลดได้รึเปล่า ผมเลยกระชับแขนแนบตัวอุ่นของคนดีเข้ามาชิดแทนคำกล่าว 



เหมือนสวรรค์มีตา พอทุกอย่างราบลื่นท่านก็ประทานไฟ(ฟ้า)มาให้ ลิฟต์สว่างขึ้นอีกครั้ง(จนผมต้องหยีตาด้วยความจ้าของแสง)แต่พอคุ้น ผลตอบรับที่ได้กลับมามันทำเอาผมแทบลงไปนอนดีดดิ้นทึ้งผมตัวเอง กระจกอีกด้านกำลังสะท้อนภาพผมกับน้องกอดกันอยู่ (กอดกันๆๆๆๆ << เป็นเสียงเอคโค่ในกะบาลผมเอง) โห่ เลือดกำเดาจะไหล ผมแอบกัดกระพุ้งแก้มด้านในของตัวเองจนเจ็บเพื่อเช็ควันตัวเองไม่ได้ฝันอยู่ 






เอี้ย! เจ็บจริงๆ ครับพี่น้อง ^o^ 





TBC

Comment

Comment:

Tweet

เรื่องนี้เป็นฟิคสั้นในดวงใจอีกเรื่องนึงของเค้าเลย ><
ชอบตรงที่อิคุณโจวมี่เค้าเวิ่นเว้อร์เอามากๆนี่แหละ
ทั้งเวิ่นทั้งเพ้อทั้งไม่ซื่อกับน้อง
แต่ต้องขอบคุณคุณพี่พระเอกที่เอาความน่ารักของน้องมาแชร์ให้คนอ่านได้ติดอกติดใจ เพ้อหาน้องน้อยขาวอวบไปตามๆกัน

#1 By NAMTARN (192.168.186.227, 183.88.249.70) on 2011-12-01 22:02