[SF]>>Get well>> Kyuhyun, Changmin

posted on 04 Nov 2011 11:11 by jolynn in ShortFiction
Title : Get well 
Author : Kurodo 
Pearing : Kyuhyun /w Changmin 
Rate : PG 

Talk :
 หายเร็วๆ นะคนดี 






>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 



เสียงโทรศัพท์ดังยามวิกาล คนที่จะกล้าโทรมารบกวนเวลานอนอันน้อยนิดของชิมชางมินมีไม่กี่คนหรอก แถมบางคนก็คงไม่ได้โทรมาหากันอีกแล้ว มือยาวคว้าเอาโทรศัพท์ไร้สายมากดรับแล้วแนบหู 

ชิมชางมินคาดไม่ผิด เพื่อนสนิทที่เพิ่งจะกลับจากต่างบ้านต่างเมืองนี่เองที่กวนใจเค้า 

“ชางมินอา เอ่อ.... กวนรึเปล่า?” 

“โทรมาตอนตี 5 คิดว่ากวนป่ะล่ะ” แทนที่จะได้ยินเสียงหัวเราะด้วยความสะใจแบบทุกครั้ง ครั้งนี้อีกฝ่ายกลับแทนที่ด้วยเสียงถอนหายใจยาวยืดจนปลายสายอดวูบในอกไม่ได้ 

“มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ” 

“คงไม่ได้แกล้งอำใช่มั้ย” 

“ครั้งนี้..........เปล่า” ชางมินถอนหายใจยาว ที่ผ่านๆ มาเพื่อนสนิทโทรมาอำเค้าบ่อยถมไปจนนึกว่าวันนี้อารมณ์แปรปรวนจนอยากโทรมาแกล้งกันอีก

“มีอะไรหรือ” 

“รถ เอ่อ..........รถชนน่ะ” หัวใจของชางมินชาวาบจนมือสั่น นานเกือบๆ ครึ่งนาทีที่รู้สึกอยู่อย่างนั้น ริมฝีปากหยักเม้มแน่นด้วยกลัวจะสบถอะไรร้ายแรงออกไป คราวนี้กลับเป็นเค้าเองที่ถอนหายใจยืดยาวแทน 

“โอเคนะ โอเคใช่มั้ย บอกทีว่านายปลอดภัย” 

“ชั้น......โอเค” 

“คยูฮยอนอา นายอยู่ที่ไหน?” 

“ชอนลาบุก เพิ่งจะตรวจเสร็จ ชั้นโอเค” เสียงปลายสายสั่นจนคยูฮยอนต้องย้ำถึงความปลอดภัยของตัวเองให้อีกฝ่ายรับรู้อีกครั้ง 

“จะกลับเลยใช่มั้ย ชั้นไปรับที่กิมโปดีรึเปล่า?” 

“อืม ไม่แน่ใจนะ ขอถามแทบินฮยองก่อน” เข็มนาฬิกาเดินตามเวลาเท่าเดิม แต่ชางมินกลับรู้สึกว่าช้าจนน่าโมโห โชคดีที่คยูฮยอนให้คำตอบที่น่าพอใจหัวใจของเค้าจึงสงบลงได้บ้าง 

“ขับรถดีๆ นะ” 

“อืม” สมาชิกที่เหลืออยู่และแข็งแกร่งที่สุดของทงบังชินกิรับคำในคอ ทว่าหนักแน่นพอให้อีกฝ่ายมั่นใจ 

“คยูฮยอนอา~… ซารางเฮ” 

“อืม... ซารางเฮ”
 












ตอนแรกชางมินว่าจะงีบอีกหน่อยค่อยลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟัน แต่หลับตายังไงก็หลับไม่ลงเสียที ความคิดมันวนเวียนไปมาจนท้องไส้ตีรวนกันไปหมด นอนอยู่เฉยๆ เห็นจะขาดใจตายได้ 

“ตื่นเช้าจัง จะไปยิมหรือ?” พี่ชายร่วมวงที่เพิ่งจะกลับเข้าบ้านมาตอนฟ้าสางทักทายด้วยแปลกใจ หน่วยตาเรียวตวัดไปมองตารางงานแผ่นเบ้อเริ่มที่แปะข้างฝาไว้อย่างสงสัย ชางมินตื่นเช้าแบบนี้อาจจะมีงานด่วนเปลี่ยนแปลงเข้ามาเพราะถ้าไม่ใช่วันที่มีงาน ช่วงเที่ยงๆ นั่นแหละน้องชายที่แข็งแกร่งถึงจะยอมตื่น 

“เปล่า เดี๋ยวผมจะออกไปหาคยูฮยอน” 

“คยูฮยอนมันไม่ได้ไปกวางจูเหรอ? วันนี้มีละครเวทีที่นั่นนี่ ทงเฮบอกเอาไว้ชั้นจำได้” 

“คยูฮยอนมีปัญหานิดหน่อย เอ่อ รถชนน่ะ” ถึงจะไม่ได้สนิทกันมาก แต่ยุนโฮก็อดใจเสียไม่ได้ที่ได้รับข่าวไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ของน้องชายอีกคน ยิ่งเห็นสีหน้าชางมินก็ยิ่งนึกเป็นห่วงทั้งคนน้องทั้งคนเจ็บ 

“จะไปหาคยูฮยอนที่ไหนล่ะ ขึ้นแทกซี่รึเปล่า หรือจะให้พี่ไปส่ง” นอกจากจะหน้าตาดีแล้วชองยุนโฮยังใจดีด้วย สถานการณ์แบบนี้คนเป็นพี่แบบเค้านี่แหละที่พึ่งพาได้ 

“ไม่เป็นไรครับ พี่เพิ่งจะกลับมาเหนื่อยๆ ซักเจ็ดโมงนิดๆ ผมคงค่อยออกไป ทางนั้นน่าจะลงเครื่องเกือบๆ แปดโมง” พี่ชายใจดีพยักหน้ารับแล้วเลี่ยงเดินไปอีกด้านเพื่อเก็บข้าวของก่อนจะกลับมาอีกทีพร้อมกาแฟกลิ่นหอมแล้วก็ขนมชิ้นเล็กในมือ 

“ทานก่อน ท้องจะได้ไม่ว่าง” ชางมินรับกาแฟและน้ำใจของพี่ชายมาไว้ในมือ แต่ก็เหม่อลอยอยู่นานจนกาแฟเย็นนั่นแหละถึงจะจัดการกินเข้าไปได้ 











“จะไปโรงพยาบาลหรือเข้าบริษัท?” ตัวเลือกแต่ละที่ทำเอาคยูฮยอนขมวดคิ้วฉับ ช้อยส์ไม่ถูกใจแบบนี้อย่าหวังว่าน้องเล็กของ Super Junior จะยอมเลือกเลย พอเห็นอีกฝ่ายส่ายหน้าปฏิเสธชางมินก็ถอนหายใจยาว 

“พี่แทบินบอกให้ไปตรวจอีกครั้ง ไม่ก็เข้าไปให้นายดูหน่อย” รู้กันไปทั่วว่าเด็กชายโจคยูฮยอนเป็นลูกรักของนาย ผู้จัดการทางฝ่ายนั้นทิ้งท้ายมาว่าถ้ามีเวลาก็เข้าไปพบท่านซักนิด ทางนั้นจะได้สบายใจ 

“ไม่ล่ะ ชั้นตรวจมาละเอียดแล้ว ไม่ได้อันตรายขนาดนั้นด้วย อยากพักมากกว่า” 

“งั้นไปบ้านชั้นนะ บ้านนายคนเยอะ” คยูฮยอนครางรับในลำคอแล้วปล่อยให้คนมารับจัดการพาไปยังจุดหมายที่น่าพอใจกว่าสองช้อยส์แรก 



ชางมินเหลือบมองอีกฝ่ายเป็นระยะๆ พอเหลือบไปเห็นแผลที่มือขาว คิ้วเรียวก็ขมวดฉับจนต้องจับมือคยูฮยอนขึ้นมาพลิกดูรอยแดงจัดใกล้ๆ ตา 

“ไหนบอกไม่เป็นไร ได้แผลเยอะเลยนี่” 

“ก็แค่แผลถลอก ไมเจ็บขนาดนั้นหรอก” 

“มีที่อื่นอีกมั้ย?” 

“มีที่ขากับหัวเข่า แต่หมอทำแผลให้แล้ว คงตึงๆ ซักวันสองวัน เดี๋ยวก็หาย” ชางมินพยักหน้ารับรู้ บางครั้งเค้าก็อดนึกไม่ได้ว่าตัวเองเป็นห่วงอีกฝ่ายโอเวอร์เกินไปหน่อย เด็กผู้ชายแข็งแรงคนนึงกะอีแค่แผลนิดหน่อยมันไม่เป็นไร ถึงอย่างนั้นชางมินก็ไม่อยากให้ผิวสวยๆ ของคยูฮยอนเป็นรอยอยู่ดี 

“ชั้นไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ แค่ตกใจแค่นั้น อ้อ คราวนี้ไม่ได้หลับด้วย ตอนโดนชนเลยทันเก็บคองอเข่าพร้อมเลย” ตั้งแต่อุบัติเหตุครั้งนั้นคยูฮยอนก็ได้บทเรียนว่าเค้าไม่ควรหลับสนิทขณะเดินทาง เพราะขณะที่หลับอยู่ร่างกายจะไม่ได้เตรียมตัวโพรเทคตัวเองจากอุบัติเหตุเบื้องต้นเลย ดังนั้นโอกาสเป็นอันตรายมีมากกว่าคนที่ไม่ได้หลับสูง 

“เหอะทำเป็นพูดดี ใครกันโทรมาหาชั้นเสียงสั่นไปหมด ทางนี้ก็พลอยเป็นห่วงไปด้วย” 

“บอกแล้วว่าแค่ตกใจ” พอถูกยิ้มปะเหลาะเข้าให้ ชิมชางมินก็นึกโกรธอีกคนไม่ลง แย่จริงๆ 

“จะเป็นแผลเป็นมั้ยเนี่ย?” เจ้าของรอยแผลบ่นเบาๆ รอยแผลไม่ลึกก็จริง แต่ถลอกเป็นแนวยาวแล้วก็ใหญ่พอตัวจนอดกังวลไม่ได้ ไอ้ตัวเค้าน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าคนอื่นอย่างคุณแม่ พี่สาว พี่ๆ ในวง (โดยเฉพาะพี่จองซู) แล้วก็แฟนๆ มาเห็นคงไม่สบายใจกัน 

“เป็นก็ช่างมันเหอะ แค่นายปลอดภัยก็ดีแล้ว” ชิมชางมินบอกอย่างอ่อนโยนผิดวิสัย แถมยังแต้มจูบเบาเหนือแผลอีก 

“ถ้ามือเน่าจะโทษนาย!” ชิมชางมินไม่ได้ตอบว่าจะรับโทษหรือเปล่า คนตัวสูงแค่เหยียบคันเร่งตรงไปยังทางข้างหน้า พร้อมกับสีหน้าที่คลายกังวล... 





END

Comment

Comment:

Tweet