[VSF] One Meter : Junghoon x Kyuhyun

posted on 03 Nov 2011 00:29 by jolynn

Title : One Meter

Author: Kurodo 

Couple: Junghoon x Kyuhyun

Authors Talk :: คริคริคริ  เค้าไม่รู้เรื่องนะ

มาสาย!!

 

ใบหน้าเรียวชื้นเหงื่อทั้งๆ ที่อุณหภูมิใกล้จะติดลบเต็มที  ถึงจะเหยียบคันเร่งจนเลขไมล์ค่อนไปเศษ 3 ส่วน 4 ของหน้าปัดแล้ว คิมจองฮุนก็ยังรู้สึกว่ามันช้ากว่าทุกทีที่เคย

เค้ายอมรับว่าเมื่อคืนเค้านอนดึก เค้ายอมรับว่าช่วงที่ผ่านมาเค้าทำตัวเหลวไหล แต่จะมาโทษกันก็ไม่ได้ มันเป็นช่วงวันหยุดที่หาได้ยากเหลือเกินขอเค้านี่  แถมวันก่อนก็โดนปลุกให้มารับโจวมี่ที่อินชอนด้วย บริษัทเห็นเค้าเป็นอะไรกัน ผู้จัดการส่วนตัวหรือว่าไอดอลส์ไดรฟ์เวอร์?

                เมื่อคืนคิมจองฮุนนอนดึก รู้ว่าคืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายที่ได้ใช้เวลาส่วนตัวเค้าก็พาตัวเองออกไปเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนๆ ที่ไม่เคยจะมีเวลาเจอกัน  เพราะว่าไม่ค่อยได้เที่ยวเล่นแบบนี้เท่าไหร่ ออกมาแล้วก็เลยเพลินจนลืมเวลารู้ตัวอีกทีแสงสว่างก็จับขอบฟ้าแล้ว

                “ฮยองอยู่ที่ไหน?” ตายโหง! ปลายสายตวัดเสียงห้วนจนหัวใจผมชาวาบด้วยความกลัว ลืมเสียสนิทว่าวันนี้เค้าจะกลับมา ลืมเสียสนิทว่าสัญญาเกี่ยวก้อยเอาไว้เป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไปรับ

“ฮยองกำลังไปครับ รออีกแป็บเดียวนะ” คิมจองฮุนล้วงกุญแจรถด้วยความลำบากเพราะมือนึงคอยประคองแก้วแมคคิอาโต้ไว้ ส่วนซอกคอก็ต้องหนีบโทรศัพท์กับไหล่ กว่าจะกดอันล็อคออโต้คาร์ได้ก็กินเวลาไปหลายวินาที

“ทำไมคุณต้องเป็นคนรอ? เราไม่ได้นัดกันเอาไว้แล้วเหรอว่าฮยองจะมารอคุณ” ยิ่งพูดก็ยิ่งเหมือนแก้ตัว คิมจองฮุนเลือกที่จะไม่ตอบ เค้ารู้ดีว่าไม่ควรทำตัวเป็นกระสอบทรายขวางเส้นทางน้ำ

“ฮยองกำลังรีบไป เดี๋ยวเจอกันนะครับ”

 

ปกติระยะทาง 50 กิโลเมตรคุณใช้เวลาเท่าไหร่? คิมจองฮุนขอตอบอย่างหน้าไม่อายเลยว่าเค้าใช้เวลาแทบทั้งชีวิตถวายให้กับ 50 กิโลเมตรนั่น เยียบยังไง เหยีบบเท่าไหร่ก็ไปไม่ทันใจเสียที  ใจนึกก็กลัวน้องจะรอ รายนั้นไม่ค่อยชอบโดนใครจ้องด้วย นั่งรออยู่คนเดียวคงจะยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่

นึกแล้วก็โกรธตัวเองทำไมสะเพร่าขนาดนี้นะ ทั้งๆ ที่เค้ารอวันนี้มาตั้งหลายวัน ไม่ได้รอตามคำสั่งของบริษัท แต่รอเพราะใครบางคนเมลมานัดกันไว้  

 

เห็นสนามบินอยู่ลิบตาจองฮุนก็ใจชื้น มือข้างที่ไม่ได้ประคองพวงมาลัยควานหาโทรศัพท์แล้วกดย้อนเบอร์โทรล่าสุดเพื่อต่อสาย  สัญญาณเรียกแต่ละตื้ด.....ทำเอาเค้าจะขาด ยิ่งอีกฝ่ายรับช้า เค้าก็ยิ่งใจเสีย  

“ครับ” หัวใจที่หวิดจะขาดขงผู้จัดการหนุ่มเต้นรัวจนดังออกมานอกอกเพียงแค่ยินเสียงตอบรับจากอีกฝ่าย  เป็นเอามากนะคิมจองฮุน

“ฮยองมาถึงแล้วครับ รอตรงไหนดี ให้อดรถแล้วไปรับคุณดีมั้ย?”

“ไปตรงที่เดิม เดี๋ยวผมเดินไป” ข้อนิ้วที่จับโทรศัพท์ไว้ซีดไร้สีพอๆ กับริมฝีปาก น้องคงโกรธแน่ๆ ถึงกับแทนตัวเองอย่างสุภาพว่าผมอย่างนี้ ทำยังไงดี เค้าแทบหมดเรี่ยวแรงจะขับรถกลับโซลเสียแล้ว

พอเห็นร่างโปร่งของชายหนุ่มเดินลากกระเป๋ามาไกลๆ จองฮุนขยี้บุหรี่ทิ้งกับที่ดับแล้วปรี่ไปรับเอากระเป๋าและถุงกระดาษจากมือน้องมาถือเอาไว้เอง คยูฮยอนก็ไม่ว่าอย่างไรส่งข้าวของให้อีกฝ่ายด้วยสีหน้าไม่บอกอารมณ์

อย่างที่คาด แฟนคลับบางส่วนเดินตามน้องมาส่งถึงที่ น้องส่งยิ้มน้อย ให้กับพวกเขาแล้วก็โบกมือลาขณะที่ผมเอาของไปเก็บที่หลังรถ

“พี่ขอโทษ พี่ไม่แก้ตัวนะ คราวนี้ผิดจริงๆ แต่ยกโทษให้พี่เถอะ พี่จะไม่ลืมอีกแล้ว พี่สัญญา” คยูฮยอนไม่ได้ตอบรับหรือหันมามอง เค้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดแล้วก็ตอบกลับคิมจองฮุนอย่างเจ็บปวด

“ชีวอนฮยอง คิดถึงพี่จังเลยครับ” เมเนเจอร์อย่างเค้าควรจะรู้ซินะว่าตัวเองควรจะยืนอยู่ตรงไหน ทั้งๆ ที่ร่างทั้งร่างเหมือนถูกสูบเอาเรี่ยวแรงออกไปหมดแต่เท้าขวาเค้าก็ยังคงเหยียบคันเร่งอยู่กปรกับเท้าซ้ายที่คอยเลี้ยงครัช 

“เทคแคร์นะครับ เอาไว้เราไปทานข้าวกันอีก คุณมีเรื่องอยากเล่าให้ฟังเต็มไปหมดเลย สัญญานะ” คงจะได้คำตอบเป็นที่พอใจ ริมฝีปากแดงถึงได้วาดรอยยิ้มออกมาได้สวยถึงขนาดนั้น  ยิ่งมองหัวใจของจองฮุนก็ยิ่งเจ็บ  ทั้งๆ ที่แอบจำลองภาพน้องระบายยิ้มเดินออกมาจากเทอมินัลเมื่อเห็นเค้ายืนรออยู่เอาไว้แล้วแท้ๆ ความงี่เง่าของเค้าเพียงคนเดียวทำเอาทุกอย่างพังทลายลงไปหมด

 

เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ  50 กิโลเมตรดูห่างไกลก็จริง แต่ไกลไม่เท่าเมตรเดียว  อดนึกถึงภาษาจีนที่เรียนเมื่อวันก่อนขึ้นมาไม่ได้

你神情沒變 把距離擴大的好遙遠

(หนี่เสินฉิงเหมยเปี้ยน ป่าจวี้หลีคว่อต้าเตอเห่าเหยาเหยวี่ยน)

สีหน้าของเธอไม่เปลี่ยน ทำให้ระยะห่างยิ่งไกลออกไป

 一公尺 就好像一萬個光年

(อี้กงฉื่อจิ้วเห่าเซี่ยงอี๋ว่านเก้อกวงเหนียน)

หนึ่งเมตรนั้นราวกับหนึ่งหมื่นปีแสง

 

“คุณไม่ได้โกรธ  แต่ก็ไม่ได้รู้สึกดีที่ต้องรอ” อีกฝ่ายทำลายความเงียบลงด้วยน้ำเสียงทุ้มน่าฟังของเค้า จองฮุนละลายตาจากท้องถนนแว่บนึงเพื่อจะสบกับดวงตาใสแจ๋วของคนข้างตัว

“แล้วคุณก็ไม่ต้องการคำสัญญา  ไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น  แต่อย่าให้เกิดขึ้นอีก เพราะมันจะไม่มีครั้งต่อไป” ถึงน้ำเสียจะเย็นชาแต่หัวใจของคิมจองฮุนก็รู้สึกอบอุ่นราวกับมีใครรินไวน์ให้ดื่ม ยิ่งเห็นริมฝีปากบิดอมยิ้มน้อยๆ ก็ยิ่งชื้นใจ  เรียวแรงที่สาบสูญก็ฟื้นตัวคืนมาดังเดิม

“ไหนเล่าให้ฮยองฟังซิว่าไปเที่ยวมาสนุกมั้ย” คยูฮยอนยอมให้อีกฝ่ายลูบกลุ่มผมนุ่มเล่นจนเพลินมือ  อีกไม่นานเค้าคงได้รับการอภัยและน้องคงกลับมาเป็นเด็กดีในโอวาทดังเดิม

“ก็สนุกครับ  แต่คุณสัญญากับชีวอนฮยองแล้วว่าจะเล่าให้เค้าฟังเป็นคนแรก  ฮยองรอไปก่อนนะคับ คุณไม่อยากผิดสัญญา”

ฉึก!!

คิมจองฮุนคิดว่าตัวเองคงต้องรับกรรมไปอีกซักพัก

END

 

Comment

Comment:

Tweet

ฮื่ออ น่าสงสารพี่เมเน

#8 By aoykyulover on 2011-11-05 09:10

ง่า พี่จองฮุนไม่ได้ตั้งใจนะ
เอะอะอะไรก็พี่ซีวอน ฮึ่ยยยย ขี้งอนนี่หว่าคิยู

#7 By oilypicca (118.173.87.221) on 2011-11-03 23:46

พี่จองฮุนน่าสงสาร TAT
หมั่นไส้คุณที่สุด แอบรู้สึกว่าลึกๆแล้วคุณก็ไม่ได้โกรธอะไรพี่จองฮุนหรอก แค่งอนไปงั้น
แต่ใช่สิ๊ คุณเลือกได้นี่ พ่อคนรักษาสัญญา!

พี่จองฮุนมาอยู่กับหนูก่อนก็ได้นะคะ ฮรึกกก

#6 By M on 2011-11-03 17:59

คุณลินน์รังแกพี่จองฮุนทำไม
โถ...น่าสงสาร มานี่มา เดี๋ยวกอดปลอบ

*ดีดอิคุณคนเล็กทิ้ง*

#5 By ARinthoM (110.77.184.8) on 2011-11-03 09:26

เค้ากลัวคนเล็กจริงๆน้า~~ ;A;

#4 By neonotto (180.180.28.114) on 2011-11-03 09:15

พ่อ ถูกกล่าวถึงแค่สองครั้ง ไม่ได้ปรากฏตัวเลยแม้แต่น้อย
แต่เแย่งซีนพีฮุนไปจนหมดเยยยยยยยยยยย=3=

กดไลค์พี่หยก
พี่ฮุนไม่ผิดน้าาาาาาาาาาาาาาาา
พ่อโขมยซีนทำไม angry smile

#2 By NannY on 2011-11-03 00:38

จองฮุนโอปป้าไม่ผิดค่ะ ไม่ว่าจะกรณีนี้กรณีโน้นกรณีไหน จองฮุนโอปป้าก็ไม่ผิดค่ะ! *ชูป้ายประท้วง*

โอ๊ย หมั่นไส้คิยู นี่หร่อนคิดจะมีฮยองคนโปรดกี่คนฮะ เดี๋ยวเถอะ มาทำให้จองฮุนโอปป้าน้อยเนื้อต่ำใจ เดี๋ยวปั๊ดดึงนิพของหร่อนซะเลย

#1 By adiana on 2011-11-03 00:37